ATT_GAMZE
03/Nov/2008, 13:23
Ankara; gri şehir… Kimileri için yalnızlıkların kenti, kimileri için bin bir rengin. Ama yine de gri işte. Havasıyla, insanıyla gri…
En güzel Ankara’da yaşanır sonbahar. Sararmış yaprakların dökülüşünü ve onların arasında yürüyen sevdalıları en derin burada görürsünüz.
En güzel Ankara’da yaşanır hüzün. Gökyüzüyle bir olup size tuzak kuran gözyaşlarınızın tadına en güzel burada varırsınız. Yollarına akıtırsınız zehrinizi ve akıttıkça alışırsınız.
Bazılarına göre buz gibidir. Yazın dahi buz gibi… Sadece zorunluluktan yaşarlar bu kentte. İstanbul’a dikerler gözlerini. Ankara’da yaşamaktansa Kız Kulesinde hapsolmayı tercih ederler. En azından denizi izlemenin serinliğiyle yaşarız derler.
Bazılarına göre ise tüm soğuğuna rağmen sıcacıktır. Karlı bir kış günü kendi halindeki insanların arasından geçerken ılık bakışları çekip alırsınız ve içiniz ısınır.
Kızılay vazgeçilmezidir Ankara’nın. Öyle bir telaş vardır ki insanlarda zamanın nasıl hızlı geçtiğinin farkına bile varamazlar. Metrosu, dolmuş durakları, birbirleriyle yarış yapan şoförleri, simit sarayı, Güven Park’ı ve artık bizim için sıradanlaşan kuş cıvıltıları.
Sonra Dikmen Vadisine bakarsınız tepeden. Bir bataklık dersiniz, nasıl böyle güzel olur aniden.
Harikalar Diyarında pamuk prenses olursunuz sonra. Külkedisine gözünüz ilişir ve diğer tüm masallara. Hep mutlu sonla biter. Ve siz de mutlu olursunuz.
Ve Anıtkabir… Sonlara saklarsınız onu. Aslanları arkanızda bırakarak yönelirsiniz tarihe. Askerlere bakıp göz ucuyla, gülümsersiniz belli belirsiz. Ve öne eğersiniz başınızı, ‘İzindeyiz’ dersiniz fısıltıyla. Kurtuluş Savaşında bulursunuz kendinizi birden. Bir bomba patlar arkanızda ve bir kahraman şehit olur Hamza edasıyla. Gözleriniz dolar. ‘Gözünüz arkada kalmasın’ dersiniz bu kez hıçkırarak.
Son olarak Kocatepe’de ferahlarsınız. Gün batmak üzere... Bütün saçmalıkları geride bırakıp gerçeğe yönelirsiniz. Başınızı secdeye değdirirsiniz.
Ulus, Dikmen, Keçiören, Batıkent… Hepsini dolaşırsınız birer birer.
Ve tek bir söz kalır geriye;
Gri işte…
En güzel Ankara’da yaşanır sonbahar. Sararmış yaprakların dökülüşünü ve onların arasında yürüyen sevdalıları en derin burada görürsünüz.
En güzel Ankara’da yaşanır hüzün. Gökyüzüyle bir olup size tuzak kuran gözyaşlarınızın tadına en güzel burada varırsınız. Yollarına akıtırsınız zehrinizi ve akıttıkça alışırsınız.
Bazılarına göre buz gibidir. Yazın dahi buz gibi… Sadece zorunluluktan yaşarlar bu kentte. İstanbul’a dikerler gözlerini. Ankara’da yaşamaktansa Kız Kulesinde hapsolmayı tercih ederler. En azından denizi izlemenin serinliğiyle yaşarız derler.
Bazılarına göre ise tüm soğuğuna rağmen sıcacıktır. Karlı bir kış günü kendi halindeki insanların arasından geçerken ılık bakışları çekip alırsınız ve içiniz ısınır.
Kızılay vazgeçilmezidir Ankara’nın. Öyle bir telaş vardır ki insanlarda zamanın nasıl hızlı geçtiğinin farkına bile varamazlar. Metrosu, dolmuş durakları, birbirleriyle yarış yapan şoförleri, simit sarayı, Güven Park’ı ve artık bizim için sıradanlaşan kuş cıvıltıları.
Sonra Dikmen Vadisine bakarsınız tepeden. Bir bataklık dersiniz, nasıl böyle güzel olur aniden.
Harikalar Diyarında pamuk prenses olursunuz sonra. Külkedisine gözünüz ilişir ve diğer tüm masallara. Hep mutlu sonla biter. Ve siz de mutlu olursunuz.
Ve Anıtkabir… Sonlara saklarsınız onu. Aslanları arkanızda bırakarak yönelirsiniz tarihe. Askerlere bakıp göz ucuyla, gülümsersiniz belli belirsiz. Ve öne eğersiniz başınızı, ‘İzindeyiz’ dersiniz fısıltıyla. Kurtuluş Savaşında bulursunuz kendinizi birden. Bir bomba patlar arkanızda ve bir kahraman şehit olur Hamza edasıyla. Gözleriniz dolar. ‘Gözünüz arkada kalmasın’ dersiniz bu kez hıçkırarak.
Son olarak Kocatepe’de ferahlarsınız. Gün batmak üzere... Bütün saçmalıkları geride bırakıp gerçeğe yönelirsiniz. Başınızı secdeye değdirirsiniz.
Ulus, Dikmen, Keçiören, Batıkent… Hepsini dolaşırsınız birer birer.
Ve tek bir söz kalır geriye;
Gri işte…